Mam sto lat i chciałabym dłużej żyć

Jestem brzydką brunetką. Chciałabym nie chodzić do szkoły i mieć fajne dzieci.

Jestem maluszkiem. Chciałbym być samochodem syrenką.

Jestem nikim. Jeszcze to przez jakiś czas będzie trwało.

Jestem taki sam jak wszyscy inni. Chciałbym, aby ludzie w swych działaniach nigdy nie kierowali się strachem przed innymi ludźmi.

Jestem inżynierem chemikiem, a obecnie piję. A czego bym chciał? Niczego, wszystko jest w porządku.

Pewnie prawie każdy z Was obejrzał w czasie Bożego Narodzenie jakiś film. Ja w całości obejrzałam tylko jeden, trwał piętnaście minut i naprawdę dał mi do myślenia.
Zanim jednak o nim, pomyśl, jak odpowiedziałbyś na następujące pytania:

  1. Kim jesteś?
  2. Co byś chciał?
  3. Czego się boisz?
  4. Co jest dla Ciebie najważniejsze?

Krzysztof Kieślowski w roku 1980 zadał te pytania 44 osobom i powstał z tego niesamowicie prosty, ale fascynujący film.

Pierwszy respondent ma niespełna rok i nie mówi nic.

Ostatni to kobieta, która ma sto lat i chciałaby dłużej żyć.

Między nimi pojawia się szereg „gadających głów” – osób w różnym wieku, z różnymi marzeniami, lękami, określającymi się na wiele sposobów.

Gorąco polecam Ci poświęcić kwadrans swojego życia i obejrzeć ten film. A kiedy już to zrobisz, zapraszam Cię do zapoznania się z moim wnioskami i podzielenia się własnymi. W pierwszej kolejności zapraszam Cię do obejrzenia filmu, bo nie chcę, żebyś sugerował się moimi obserwacjami.

Gadające Głowy

Pierwsze, co przyszło mi do głowy po obejrzeniu „Gadających głów” to refleksja, jak bardzo różne są te głowy od naszych. O co mi chodzi? Spytajcie kilka osób na ulicy o czym marzą. Możecie zrobić ten eksperyment także ze swoimi znajomymi. Albo obejrzeć współczesne wariacje na temat „Gadających głów” – jest kilka takich na Youtube. Takiej obserwacji dokonałam także przyglądając się tablicy „Before I die”, na której ludzie wypisują swoje cele i marzenia. Dziś na pytanie „o czym marzysz? czego chcesz?” odpowiadamy na różne sposoby – dobrej pracy, świętego spokoju, podróży dookoła świata, znalezienia miłości. A Gadające Głowy w większości odpowiadały o ludzkich zachowaniach, mechanizmach społecznych itd. Ich marzenia dotyczyły całego społeczeństwa, nie jednostek. Pewnie jest to w jakimś stopniu związane z ówczesnym ustrojem gospodarczym.

Druga sprawa to język. Posłuchajcie dwunastolatków z tego filmu. Ba, posłuchajcie dwudziestolatków. Czy nie macie wrażenia, że po prostu ładnie mówili? Jasne, te odpowiedzi nie były całkiem spontaniczne, ale mam wrażenie, że język nam mocno ubożeje. Mnie też to dotyczy, a im mniej czytam książek, tym więcej rzeczy dookoła mnie jest „fajne”, bo trochę brakuje mi innych przymiotników.

O „Gadających Głowach” powiedziała mi moja siostra, która jest największą fanką Myslovitz i to chyba dzięki temu, że z nią mieszkałam, nazwałam tego bloga „Życie to surfing”. Być może znacie piosenkę tego zespołu o tym samym tytule co opisywany przeze mnie film. Użyte tam zostały wypowiedzi jego bohaterów. Kiedy będziecie jej słuchać po obejrzeniu filmu, gwarantuje Wam, że co chwila inna Gadająca Głowa będzie Wam pojawiać się przed oczami.

Myslovitz – Gadające Głowy

Pochwalcie się, co Wy oglądaliście po powrocie z pasterki i czy warto to zobaczyć.

Trzymajcie się,

Ania

Reklamy

2 uwagi do wpisu “Mam sto lat i chciałabym dłużej żyć

  1. Jak bardzo prawdziwe jest to, że ludzie się ogromnie zmienili przez lata. Nie potrafię z własnego doświadczenia o tym mówić, ale widzę to po filmach, książkach, dokumentach. Ludzie mają teraz inne aspiracje, nie twierdzę, że są one gorsze, ale twierdzę, że trudno byłoby naszemu pokoleniu porozumieć się w zgodzie z naszymi rówieśnikami sprzed wojny. Inne wartości zupełnie nami rządzą. Pamiętam jak po zwiedzeniu Muzeum Powstania Warszawskiego rozmawiałem z moją kobietą o tym jak bardzo różnimy się od 21-latków z czasów wojny. I zastanawialiśmy się, ilu 20-latków chciałoby chociażby bronić naszego kraju w trakcie wojny. Smutne to mocno, ale zdaje się, że niewielu.
    Z tą jakże pozytywną myślą, pozdrawiam, Aniu i proszę o więcej takich świetnych postów.

    1. To, co bardzo nas cechuje to indywidualizm i mam podobne refleksje jak Wy dotyczące mobilizacji w razie wojny.
      Pozdrawiam :)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s